هيچ کس ويرانيم را حس نکرد...

وسعت تنهائيم را حس نکرد...

در ميان خنده هاي تلخ من...

گريه پنهانيم را حس نکرد...

در هجوم لحظه هاي بي کسي...

درد بي کس ماندنم را حس نکرد...

آن که با آغاز من مانوس بود...

لحظه پايانيم را حس نکرد...

 

خدایا تمامی خنده های تلخ امروزم را می دهم، یکی از آن گریه های شیرین کودکیم را پس بده .......پس می دی؟؟؟